Je draagt het elke dag met je mee,
maanden heb je er geen last van en kan je alles aan.
Tot op het moment dat je lichaam je weer in de steek laat,
dan duikt het ineens weer je leven binnen, met pijn om te beginnen.
De mensen om je heen, zie je dan weer denken. Oh ja het zal wel weer zo zijn. Daar komt ze weer met dingen die in andere mensen hun ogen geen waarheid kunnen zijn. Je kan het niet zien het zit van binnen, het vreet je op trekt alle energie in een klap weg.
Altijd maar moe, altijd maar wachten tot het monster de kop weer op steekt.
Dan maar wachten en geduld hebben tot hij weer zijn weg terug weet.
Het sloopt je, maakt je machteloos ook al is hij er niet altijd. Het monster in mijn lichaam wou dat hij ging voor altijd.
Maar zo werkt het niet met het monster, het monster van de darm. Altijd zal hij aanwezig zijn, en altijd is het maar weer wachten tot wanneer hij wakker word. Wanneer gaan mensen nu eens zien, dat wij hier niks aan kunnen doen? Dat wij ook liever zouden zien dat het over was voor goed, wanneer krijgen we eens respect, begrip en meelevendheid, ipv die scheve gezichten dat is wat mij nog het meeste steekt. Het gevoel niet geloofd te worden, altijd maar weer moeten vechten voor je zelf, ik ben zo moe, ik heb zo pijn, van mij mag die rotziekte weg zijn.