Hallo allemaal,
Ik ben Conny en heb sinds 2001 de ziekte van Crohn. Ook mijn man Guido heeft de ziekte van Crohn, wij hebben elkaar leren kennen via de vereniging. Beide hebben/hadden wij een zware vorm van de ellendige ziekte. Guido heeft tijdelijk een stoma gehad en bij mij was er geen redde meer aan en hebben ze mijn gehele dikke darm, endeldarm en anus weggehaald. Ik heb dus een eindstandige ileostoma gekregen.
Op het moment dat ik mijn stoma kreeg werd bij Guido de darm terug gelegd. Dit was voor ons ook de reden om met elkaar in contact te komen

.
Wij hebben veel steun aan elkaar gehad en ondertussen zijn we getrouwd en hebben 2 prachtige kinderen gekregen.
Ik zelf ben heel blij met de stoma omdat ik op een punt in mijn leven kwam dat ik niets meer kon. Ik eindigde op IC door een verkeerde reaktie op de medicatie. Ze hebben echt alles geprobeerd om de Crohn onder controle te krijgen maar helaas niets hielp. Ik kon de deur niet meer uit en lag eigenlijk alleen maar in het ziekenhuis. Uit een scopie bleek dat mijn dikke darm zo beschadigd was dat er eigenlijk geen redde meer aan was.
Sinds ik de stoma heb kan ik (bijna) alles weer, wel op een rustiger tempo maar dat komt ook omdat Crohn natuurlijk nooit helemaal verdwijnt.
Helaas heb ik nog geregeld last van abcessen en opspellende darmen maar dat is niets in verhouding met hoe het was.
Bij Guido is alles terug gelegd en sinds dien kan hij het medicijnen onder controle houden. Geregeld speeld bij hem de Crohn weer heftig op maar omdat wij beide met dezelfde ziekte zitten herkennen wij het bij elkaar. Daardoor wordt er ook eerder aan de bel getrokken bij de artsen. Wij zijn trouwens beide onder behandeling in het Amphia ziekenhuis in Breda. Voorheen in Tilburg maar de arts is naar het Amphia verhuist en ik wil eigenlijk geen andere arts als hem. De afstand is voor ons goed te doen omdat wij tussen Tilburg en Breda wonen.
Nou dit was een beetje ons (lange) verhaal,
groetjes
conny