Hallo allemaal,
Ik ben Bianca en ik ben 39 jaar. Sinds Juli 2007 is er bij mij crohn ontdekt, na 2 maal eerder dat jaar in het ziekenhuis te hebben gelegen. Mijn huisarts heeft te lang gewacht om mij door te sturen naar een internist, waardoor ik in Mei midden in de nacht met spoed naar het ziekenhuis moest met heftige pijnklachten aan de darm. Echter toen was nog niet geconstanteerd dat ik crohn had. Na ruim 8 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht ik naar huis in afwachting op de onderzoeken. 2 weken later kon ik weer met spoed naar het ziekenhuis. Kon niet meer eten, niet meer drinken, niks meer en lag doodziek op bed. Na een verblijf van 9 dagen werd er duidelijk wat ik had. Crohn. Dacht er toen heel makkelijk over, want we waren vreselijk bang voor wat anders, omdat ik alle symptonen had voor darmkanker en ik te oud was om crohn te krijgen. Dus de opluchting was bij mij groot toen ik hoorde dat het geen kanker was. Alleen dacht ik er dus te makkelijk over, ben ik nu inmiddels achter. Want het beheerst je hele leven en je kan ook ineens veel minder dan voor die tijd. Altijd maar moe zijn en dan die pijn elke dag weer. Pijn in de darm, buikkrampen, steeds maar weer naar de wc moeten. Ik ben in 2008 getrouwd en ik heb een dochter van 15. Mijn man en mijn dochter staan mij heel erg goed bij en zij doen dan ook heel erg veel voor mij. Slik nu sinds eind 2007 azathioprine en die helpen goed. De crohn blijft rustig. Soms wel eens last van opvlammingen, maar geen reden tot paniek. Ook heb ik een tijd prednison gebruikt, waardoor ik maar liefst 30 kilo ben aangekomen en ja zie die er dan maar eens af te krijgen. Doe me best, alleen gaat het heel erg langzaam. Om de 3 maanden moet ik terug komen bij mijn internist en dan moet ik ook weer bloed laten prikken. Hij houdt mij gelukkig goed in de gaten.
Dit is dan mijn verhaal en wens jullie nog een fijne week.
Groetjes van Bianca